တေန႔မွာ ဆရာက ဖန္ခြက္တစ္လံုးကို လက္မွာကိုင္ထားၿပီး 'ဒီဖန္ခြက္က
ဘယ္ေလာက္ေလးမယ္ထင္သလဲ' လို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ေမးတယ္.. ၅၀ဂရမ္၊ ၁၀၀ ဂရမ္
အစရွိသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေျဖေတြကို သူရတယ္ ..
ဆရာက ဆက္ေျပာတယ္ ..'ဒီဖန္ခြက္ရဲ႔ တကယ့္ အေလးခ်္ိန္ကိုေတာ့ ဆရာမသိပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ဆရာေမးခ်င္တာ ဒီဖန္ခြက္ကုိ ဒီအတုိင္းပဲ ဆရာ ခဏေလာက္ ကိိုင္ထားရင္
ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာပဲ ..'
"ဘာမွမျဖစ္ဘူး" လို႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကေျဖေတာ့
"ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကိုင္ထားရင္ေရာ" လို႔ ဆရာက ဆက္ေမးတယ္ ..
"လက္ေတြေညာင္းၿပီး ထံုက်င္လာမယ္" လို႔ ေျဖၾကတယ္ …
'ေကာင္းၿပီ ..တေနကုန္ကိုင္ထားရင္ေရာကြာ' လို႔ ဆရာေမးေတာ့
ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က "မင္းလက္ႀကီး ထံုက်င္လာမယ္၊ ၿပီးေတာ့
လက္ေမာင္းကိုက္လာမယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕ ႀကြက္သားေတြအေညာင္းမိ ေလျဖတ္ၿပီး
ေဆးရုံေရာက္မယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ တတန္းလံုး ၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္ …
ဆရာက 'မင္းေျပာတာမွန္တယ္ ..ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔ အဲ့လိုျဖစ္သြားတာလဲ
..ငါကိုင္ထားတဲ့အခ်ိန္ အတြင္းမွာ ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ ပိုတုိးလာလို႔လား'
လို႔ ဆက္ေမးေတာ့ မတိုးပါဘူးလို႔ တညီတညႊတ္တည္းေျဖၾကတယ္ …
'ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ေျပာင္းသြားတာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ..ဆရာက ဘာလို႔ အဲ့လို
နာက်င္မႈေ၀ဒနာေတြ တိုးၿပီး ခံစားရတာလဲ၊ အဲ့ဒီ ေ၀ဒနာေတြ သက္သာေအာင္ ဆရာ
ဘာလုပ္ရမလဲ' လို႔ေမးေတာ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က 'Put the Glass Down;
ဖန္ခြက္ကို ေအာက္ျပန္ခ်ထားလိုက္ေပါ့' လို႔ ေျဖလုိက္ပါတယ္ …
ဆရာက 'သိပ္မွန္ပါတယ္ ..မင္းတို႔ ဘ၀မွာ ႀကံဳရတဲ့ ျပႆနာေတြကို ေခါင္းထဲမွာ
ခဏေလာက္ထည့္ထားရင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ အၾကာႀကီး သိမ္းထားၿပီး
စဥ္းစားေနတဲ့အခါ ၾကာလာေတာ့ မင္းတို႔ကို စတင္ၿပီး နာက်င္မႈေပးလာမယ္ ၊
ေ၀ဒနာျဖစ္ေစလာမယ္။ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းရတာ ဘ၀ရဲ႕ ရသ တစိတ္တပိုင္းပါ။
ဒါေပမဲ့ ေန႔တေန႔ရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့ တေနကုန္အေျဖရွာမရတဲ့
အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေမ့ထားခဲ့ပါ။ ေနာက္တေန႔အတြက္ ဒါေတြဆက္ေတြးေတာဖို႔
အားအင္ေတြလိုပါတယ္ …လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြကို ရင္ဆုိင္ဖို႔
ဖန္ခြက္ေတြကို ခဏေလာက္ျပန္ခ်ထားခဲ့ပါ ..' လို႔ ဆရာက မွာလိုက္ပါတယ္ ..
ဘယ္ေလာက္ေလးမယ္ထင္သလဲ' လို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ေမးတယ္.. ၅၀ဂရမ္၊ ၁၀၀ ဂရမ္
အစရွိသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေျဖေတြကို သူရတယ္ ..
ဆရာက ဆက္ေျပာတယ္ ..'ဒီဖန္ခြက္ရဲ႔ တကယ့္ အေလးခ်္ိန္ကိုေတာ့ ဆရာမသိပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ဆရာေမးခ်င္တာ ဒီဖန္ခြက္ကုိ ဒီအတုိင္းပဲ ဆရာ ခဏေလာက္ ကိိုင္ထားရင္
ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာပဲ ..'
"ဘာမွမျဖစ္ဘူး" လို႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကေျဖေတာ့
"ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကိုင္ထားရင္ေရာ" လို႔ ဆရာက ဆက္ေမးတယ္ ..
"လက္ေတြေညာင္းၿပီး ထံုက်င္လာမယ္" လို႔ ေျဖၾကတယ္ …
'ေကာင္းၿပီ ..တေနကုန္ကိုင္ထားရင္ေရာကြာ' လို႔ ဆရာေမးေတာ့
ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က "မင္းလက္ႀကီး ထံုက်င္လာမယ္၊ ၿပီးေတာ့
လက္ေမာင္းကိုက္လာမယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕ ႀကြက္သားေတြအေညာင္းမိ ေလျဖတ္ၿပီး
ေဆးရုံေရာက္မယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ တတန္းလံုး ၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္ …
ဆရာက 'မင္းေျပာတာမွန္တယ္ ..ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔ အဲ့လိုျဖစ္သြားတာလဲ
..ငါကိုင္ထားတဲ့အခ်ိန္ အတြင္းမွာ ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ ပိုတုိးလာလို႔လား'
လို႔ ဆက္ေမးေတာ့ မတိုးပါဘူးလို႔ တညီတညႊတ္တည္းေျဖၾကတယ္ …
'ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ေျပာင္းသြားတာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ..ဆရာက ဘာလို႔ အဲ့လို
နာက်င္မႈေ၀ဒနာေတြ တိုးၿပီး ခံစားရတာလဲ၊ အဲ့ဒီ ေ၀ဒနာေတြ သက္သာေအာင္ ဆရာ
ဘာလုပ္ရမလဲ' လို႔ေမးေတာ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က 'Put the Glass Down;
ဖန္ခြက္ကို ေအာက္ျပန္ခ်ထားလိုက္ေပါ့' လို႔ ေျဖလုိက္ပါတယ္ …
ဆရာက 'သိပ္မွန္ပါတယ္ ..မင္းတို႔ ဘ၀မွာ ႀကံဳရတဲ့ ျပႆနာေတြကို ေခါင္းထဲမွာ
ခဏေလာက္ထည့္ထားရင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ အၾကာႀကီး သိမ္းထားၿပီး
စဥ္းစားေနတဲ့အခါ ၾကာလာေတာ့ မင္းတို႔ကို စတင္ၿပီး နာက်င္မႈေပးလာမယ္ ၊
ေ၀ဒနာျဖစ္ေစလာမယ္။ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းရတာ ဘ၀ရဲ႕ ရသ တစိတ္တပိုင္းပါ။
ဒါေပမဲ့ ေန႔တေန႔ရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့ တေနကုန္အေျဖရွာမရတဲ့
အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေမ့ထားခဲ့ပါ။ ေနာက္တေန႔အတြက္ ဒါေတြဆက္ေတြးေတာဖို႔
အားအင္ေတြလိုပါတယ္ …လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြကို ရင္ဆုိင္ဖို႔
ဖန္ခြက္ေတြကို ခဏေလာက္ျပန္ခ်ထားခဲ့ပါ ..' လို႔ ဆရာက မွာလိုက္ပါတယ္ ..
0 comments:
Post a Comment